Yasin and the Sky Door

 Yasin and the Sky Door

Page 1

Yasin Fındık is a student. He lives in a small city. One day, he walks home from school. The sky is blue. The sun is hot.

Suddenly, Yasin sees something strange. There is a silver circle in the air. It is very big. It is not a bird. It is not a plane.

It is a door—a door in the sky.

Yasin looks at it. He says, “What is this?”

The door opens.

A voice says, “Come in, Yasin.”

He is scared. But he is also curious. Yasin takes a deep breath. He jumps into the sky door.

Page 2

Yasin falls for one second… two seconds… then he stops.

Now he is inside a big room. The walls shine like stars. The floor feels soft, like clouds.

There are strange people here. They have green skin. Their eyes are big and blue. They wear silver clothes.

One alien walks to Yasin and says, “Welcome, Yasin. You are special. Only you can help us.”

Yasin is afraid. “Help you? How?”

The alien shows a picture. It is the Earth, but something is wrong. A black hole is coming.

“If the black hole eats Earth,” the alien says, “your home is gone.”

Yasin looks at the picture. He says, “I want to help.”

The alien gives Yasin a crystal. It glows red.

“This is your key. You must find the Time Tree.”

Page 3

Yasin holds the red crystal. It is warm. It talks in his mind.

“Go forward. Follow the silver lights.”

He walks down a glass tunnel. Stars move outside like fish. The tunnel ends at a big forest—but the trees are metal, not wood. Their leaves shine like gold.

In the middle, Yasin sees the Time Tree. It is tall and white. It moves slowly, like it is breathing.

There is a clock inside the tree. The clock has no hands.

Yasin walks closer.

Suddenly, something jumps from the shadows. A second Yasin!

“Who are you?” Yasin asks.

“I am you,” says the second Yasin, “but from the future.”

Page 4

Yasin looks at his future self. “Why are you here?” he asks.

Future Yasin says, “To stop you. The Time Tree is a trap. If you touch it, time will break.”

Yasin doesn’t believe him. “But the aliens said I must save Earth.”

Future Yasin nods. “Yes. But Earth doesn’t need saving. The black hole is not real. It’s a test. The crystal is the real danger.”

Yasin holds the glowing crystal. It is shaking now. Hot.

He looks at the tree… then at himself.

“I don’t believe you,” Yasin says.

He runs to the tree and puts the crystal inside the clock.

Time freezes.

Yasin blinks—and suddenly…

He is back in his room.

Everything is normal. His books. His bed. His window.

But—his calendar says the year is 3025.

Page 5

Yasin opens his window. The sky is green. Cars fly like birds. Robots walk on the street.

A robot dog barks at him. “Good morning, Citizen Yasin.”

Yasin walks outside. Everyone wears black glasses. He sees a big screen in the sky. It shows a message:

“WELCOME, TIME HERO. WE REMEMBER YOU.”

People on the street look at him and clap. Yasin is confused.

He runs to a building marked Time Memory Center. Inside, a woman gives him a book.

The book’s title is: The Boy Who Saved the Past.

He opens the book.

The first page shows a picture of… him.

But then he sees something else.

In the last page, there is another photo. It’s blurry—but it looks like...

Future Yasin.

The woman smiles and says, “That man gave us this book 1,000 years ago.”

Yasin blinks.

Suddenly, the crystal glows again in his pocket.

The story is not over.

TÜRKÇESİ:  

Sayfa 1 – Yasin Fındık ve Gökyüzü Kapısı

Yasin Fındık bir öğrenciydi. Küçük bir şehirde yaşıyordu. Bir gün okuldan eve yürüyordu. Gökyüzü masmaviydi. Güneş yakıcıydı.

Birden garip bir şey gördü. Havada gümüş renkli büyük bir daire vardı. Ne bir kuştu ne de bir uçak.

Bu, gökyüzünde bir kapıydı.

Yasin ona baktı ve, “Bu da ne?” dedi.

Kapı açıldı.

Bir ses duyuldu: “İçeri gel, Yasin.”

Korkmuştu. Ama meraklıydı da. Derin bir nefes aldı ve gökyüzü kapısına doğru sıçradı.

Sayfa 2 – Yıldızlı Oda

Yasin bir saniye... iki saniye düştü... sonra durdu.

Şimdi büyük bir odadaydı. Duvarlar yıldız gibi parlıyordu. Zemin bulut gibi yumuşaktı.

Orada garip insanlar vardı. Derileri yeşildi. Gözleri büyük ve maviydi. Gümüş kıyafetler giymişlerdi.

Bir uzaylı Yasin’e doğru yürüyüp dedi ki: “Hoş geldin, Yasin. Sen özelsin. Bize sadece sen yardım edebilirsin.”

Yasin korktu. “Yardım mı? Nasıl?” diye sordu.

Uzaylı bir resim gösterdi. Dünya vardı ama bir şeyler yanlıştı. Kara delik yaklaşıyordu.

“Eğer kara delik Dünya’yı yutarsa,” dedi uzaylı, “evin yok olur.”

Yasin resme baktı ve dedi ki: “Yardım etmek istiyorum.”

Uzaylı ona kırmızı bir kristal verdi. Kristal ışıldıyordu.

“Bu senin anahtarın. Zaman Ağacı’nı bulmalısın.”

Sayfa 3 – Zaman Ağacı

Yasin kırmızı kristali tuttu. Sıcaktı. Zihninde konuştu:

“İleri git. Gümüş ışıkları takip et.”

Yasin cam bir tünelden yürüdü. Dışarıda yıldızlar balıklar gibi yüzüyordu. Tünelin sonunda büyük bir orman vardı—ama ağaçlar taştan değil metaldendi. Yaprakları altın gibi parlıyordu.

Ortada Zaman Ağacı vardı. Uzundu ve beyazdı. Nefes alır gibi yavaşça hareket ediyordu.

Ağacın içinde bir saat vardı. Ama akrep ve yelkovanı yoktu.

Yasin yaklaştı.

Birden gölgelerden bir şey sıçradı. İkinci bir Yasin!

“Sen kimsin?” diye sordu Yasin.

“Ben senim,” dedi ikinci Yasin, “gelecekten.”

Sayfa 4 – Gelecek Yasin

Yasin gelecekteki haline baktı. “Neden buradasın?” diye sordu.

Gelecek Yasin, “Seni durdurmaya geldim. Zaman Ağacı bir tuzak. Ona dokunursan zaman bozulur.” dedi.

Yasin ona inanmadı. “Ama uzaylılar Dünya’yı kurtarmamı söyledi.”

Gelecek Yasin başını salladı. “Evet. Ama Dünya'nın kurtarılmasına gerek yok. Kara delik gerçek değil. Bu bir test. Gerçek tehlike kristal.”

Kristali tuttu. Artık titriyordu. Sıcaktı.

Ağaca... sonra kendisine baktı.

“Ben sana inanmıyorum,” dedi Yasin.

Ağaca koştu ve kristali saatin içine koydu.

Zaman durdu.

Yasin gözlerini kırptı—ve bir anda...

Kendi odasındaydı.

Her şey normaldi. Kitapları. Yatağı. Penceresi.

Ama—takvim yılı 3025’ti.

Sayfa 5 – Zaman Kahramanı

Yasin penceresini açtı. Gökyüzü yeşildi. Arabalar kuş gibi uçuyordu. Sokakta robotlar yürüyordu.

Bir robot köpek havladı. “Günaydın, Vatandaş Yasin.”

Yasin dışarı çıktı. Herkes siyah gözlük takıyordu. Gökyüzünde büyük bir ekran belirdi. Üzerinde bir mesaj yazıyordu:

“HOŞ GELDİN ZAMAN KAHRAMANI. SENİ UNUTMADIK.”

Yoldaki insanlar ona baktı ve alkışladı. Yasin şaşkındı.

“Zaman Hatıra Merkezi” yazan bir binaya koştu. İçeride bir kadın ona bir kitap verdi.

Kitabın adı: Geçmişi Kurtaran Çocuk.

Yasin kitabı açtı.

İlk sayfada bir resim vardı… kendisi.

Ama son sayfada başka bir fotoğraf vardı. Flu ama...

Gelecek Yasin’e benziyordu.

Kadın gülümsedi ve dedi ki: “Bu kitabı bize o adam 1000 yıl önce verdi.”

Yasin gözlerini kırptı.

Ve o anda kristal cebinde tekrar parladı.

Hikâye bitmedi.